Тандурустӣ дар тӯли чор ё панҷ даҳсолаи охир тағир ёфт, ки тағироти тадриҷии амалияи тиббиро аз нигоҳубини беморон ба яке аз системаҳо, алгоритмҳо ва амалияҳои ба дастур асосёфта нишон медиҳад. Чунин ба назар мерасад, ки омилҳои гуногуни мусоидаткунанда вуҷуд доранд, ки равшантараш ин тела ба модели корпоративии тиб аз ҷониби созмонҳои гуногуни ҷаҳонӣ ва миллӣ бо манфиатҳои мухолиф мебошад. Афсӯс, ки қисми зиёди онро табибони нодону ваҳшатзада, ки ба низоми тиб тобеъанд, дастгирӣ мекунанд, на амалияи он.
Бо пайдоиши ин тибби технократии модернистӣ фобияи мурофиавӣ ва таваллуди як соҳаи нави тиб - Тибби мудофиавӣ ба вуҷуд омад. Гарчанде ки ин як зер ихтисоси ягон эътироф нест, он аз ҷониби тамоми табибони муосир новобаста аз ихтисосашон ба таври пурра амалӣ карда мешавад. Гузариш ба ин тарафи торик бо суръати тез сурат мегирифт ва идома дорад, ки ба аксари табибон, ки соатҳои тӯлонӣ кор кардан ва идоракунии оилаҳо ва масъулиятҳои шахсӣ банд ҳастанд, намедонанд.
Дар натиҷа, таҷрибаҳо бо мурури замон таҳаввул ёфтанд, ки тактикаи тарсу ҳаросро барои идора кардани қабули қарори беморон истифода мебаранд. Фикру мулоҳизаҳои беморон ба табибон пешниҳод мекунанд, ки дар шакли табодули иттилоот дар асоси тарсу ҳарос машғуланд ва ба андешидани табобат маслиҳат медиҳанд, ки агар анҷом надиҳанд, метавонад ба оқибатҳои фалокатбор оварда расонад. Ба баъзеҳо инчунин мӯҳлатҳои зиндагӣ дода шудааст, агар маслиҳати онҳо риоя карда нашавад. Ин ҳолатест, ки дар пои қафо кор кардан, на пои пеш. Ин ба савганди Гиппократ ва принсипҳои тиббӣ, ки ба қабули қарорҳои муштарак бо духтур танҳо мусоидаткунандаи натиҷа таъкид мекунанд, комилан мухолиф аст. Аз ноумедиҳо битарсед ва ҳолати нофаҳмиҳо ва ҳушдорро ба вуҷуд меорад. Дар ин шароит аз бемор интизор шудан мумкин нест, ки дар бораи саломатии худ ба таври огоҳона қарори оқилона ва оқилона қабул кунад. Барои онҳо танҳо як интихоб боқӣ мондааст ва ба онҳо танҳо гуфта шудааст, ки ин чист.
Дар ҳоле ки пояи тиб ба ризоияти пурраи огоҳона ва озодии интихоб асос ёфтааст, табиби муосир кафолат медиҳад, ки ӯ ба бемор маълумоти кофӣ (асосан ба нодонӣ ва тарси худ) ворид кардааст, ки онҳо илоҷе нахоҳанд дошт. балки он чиро, ки ба онхо маслихат дода шуда буд, ичро кунанд.
Ба наздикӣ ба ман як оилае муроҷиат кард, ки аз ваксина эҳтиёткор буд ва пас аз хондани моҳҳои зиёд тавассути адабиёти дастрас, аз ҷумла адабиёти бар хилофи тавсияҳои саломатии ҷамъиятӣ ба назди ман омад. Сарфи назар аз он ки ман такрор мекунам, ки дастурҳо оид ба ин масъала чӣ гунаанд, онҳо аз тамоми ҷадвал танҳо ваксинаҳои муайянро мехостанд. Аломати зарди роҳ, ки "эҳтиёт пеш аз идома додан" медурахшад, мисли он ки маро аз хатарҳои дар пеш истода огоҳ мекард, ба ман дурахшид. Азбаски ин барои ман як вазъияти ҳайратангез буд, ман ташкилоти мудофиаи худро барои роҳнамоӣ даъват кардам. Ба ман маслиҳат доданд, ки дар ниҳоят, дар ин замина ду чиз муҳим аст - пас аз муҳокима интихоби бемор чист ва дар қайдҳои машварат чӣ навишта шудааст? Ман ҷавоби якум доштам ва дар мавриди дуюм, ман бояд боварӣ доштам, ки калимаҳои ман (ва ҳар алифбо) ба ҳеҷ ваҷҳ тасмими онҳоро тасдиқ намекунанд ва ба равиши асосӣ мувофиқат мекунанд. Ҳарчанд аҷиб менамуд, ки ман як табиби оилавӣ будам, ки барои бемор ва оилаи онҳо кор мекардам, ба ман лозим омад, ки қадами муҳимтарини ҳифзи худшиносиро дар касбам ёд гирам.
Ҳар як табобати тиббӣ (аз ҷумла тартиби) дорои хатарҳо ва дар ҷое, ки хатар вуҷуд дорад, бояд интихоб бошад. Клиникҳо имрӯз бо санъати худмуҳофизатӣ машқ мекунанд (ба мисли як мутахассиси санъати ҳарбӣ), нигоҳ доштани чеҳраи рост, канорагирӣ аз тамоси чашм ва ақидаҳои ростқавл ва аз масъулият дурӣ ҷӯянд. Тарси гуфтани чизе, ки хатари баҳси додгоҳиро дорад ва эҳтимол аз ҷониби ҳамсолони онҳо дар мурофиаи додгоҳӣ қабул карда намешавад, ҳангоми машваратҳо вазнин аст. Даст кашидан аз дастурҳо амалан гуноҳи ақлнопазир аст, ки оқибатҳои азим ва бори гарони хароҷотро ба бор меорад. Ин тарсҳо инчунин аз ҷониби пайвастагии оқилонаи ташкилотҳои дифои тиббӣ ва муассисаҳои таълимии тиббӣ ва мақомоти танзимкунанда паҳн карда мешаванд. "Кори дастаҷамъӣ" мувофиқати духтури гунаҳкорро тавассути равандҳои ғаразнок ва беадолатона таъмин мекунад, ки метавонад солҳои тӯлонӣ идома ёбад. Бешубҳа, ин табибро аз ҷиҳати эҳсосӣ осеб дида ва захмдор мекунад, аз ҷиҳати молиявӣ нотавон ва обрӯи худро аз даст медиҳад ва дар ниҳоят эътимод ба худ мекунад. Тааҷҷубовар нест, ки табибон мувофиқатро мисли кӯдакони мактаби ибтидоӣ таъмин мекунанд, на ба эътиқоди православӣ.
Дар гузаштаи наздик ман ба гирдоби дар боло овардашуда гирифтор шудам ва аз коллегияи тиббӣ ба ташкилоти дифоъи худ партофта шудам ва ниҳоят мағлубиятро эътироф кардам. Ҳарчанд ман ба бемори худ ғамхорӣ мекардам ва ӯро дар амн нигоҳ доштам, ин ба вайронкунии ҳуқуқӣ расид. Маро барои некие, ки кардаам, кафкӯбӣ накарданд, вале ман бешубҳа, барои тавба кардани гуноҳҳоям “вақт” сарф кардам. Ҷароҳати ин таҷриба муддати тӯлонӣ боқӣ монд ва дар ман тарси дахолат накардан бо система, як бюрократияи бераҳм, ки рӯҳи худро гум кардааст, ба вуҷуд овард. Як бор газид, ман ҳамеша ду маротиба шармгин хоҳам буд.
Тавре ки барои беморон аст, тарс коркарди иттилоот ва хулосаи дурусти духтурро лой мекунад ва ҳамеша мутобиқати маҷбуриро ба вуҷуд меорад. Табибони сангшуда ва кунҷӣ (ҳам аз шӯрои тиббӣ ва ҳам аз бемори онҳо метарсанд) бешубҳа хатари бузург барои ҷомеа аст. Агар ин тавр бошад, беҳтар аст, ки онҳо аз вазифаҳои тиббии худ даст кашанд, то беморон ва ҷомеаро муҳофизат кунанд ва дар ниҳоят, аммо на камтар аз он, барои амнияти худ. Мо ин корро барои ҳама касбҳо, аз қабили полис ва ҳифзи ҳуқуқ, маориф ва ғайра мекунем, агар таҳдид ба ҷомеа ошкор шавад. Тандурустӣ бояд дар болои ин рӯйхат бошад ва сазовори афзалияти бештар бошад.
Шаффофият ва ошкорбаёнӣ ду пуле мебошанд, ки дар он бемор барои қабули қарорҳои огоҳона вобаста ба ниёзҳои тиббӣ сафар мекунад. Дар соҳаи тандурустӣ, қабули равиши васеъи табобат ё қабули қарорҳо барои ҳифзи ҷомеаи васеъ як ҳодисаи нодир аст ва он аз таҷрибаи муқаррарӣ дур мешавад. Чунин равиш танҳо бо эҳтиёт бо назардошти интихоби шахсӣ ва шароит, шароити тиббӣ ва дигар таърихи марбут ба монанди генетика ва оила истифода мешавад. Озодии ирода аз ҳама муҳим аст ва ғайриимкон аст.
Ин ба принсипҳои қадимаи хоси мустақилияти ҷисмонӣ, соҳибихтиёрӣ ва озодии интихоби одамон вобаста аст. Қарорҳои марбут ба саломатӣ бояд ҳамеша дар якҷоягӣ бо духтури тиб қабул карда шаванд ва бояд аз ҳар гуна маҷбуркунӣ, таҳдид, тарси таъқиб ва дар ниҳоят, вале ҳеҷ гоҳ ба ифшои иттилооти беғаразона асос ёфта бошанд. Бо ҳама чизе, ки дар тӯли 3 соли охир рух дод, оё табиби муосири асри 21 метавонад дар ҷомеаи демократӣ бидуни фишори бюрократӣ озодона амал кунад? Ба ибораи дигар, саволе, ки бояд дода шавад, "Оё имрӯз метавонад табиб табиб бошад?" Мутаасифона ҳукм аз баҳс дур мондааст ва бояд бо ташаббуси ҷомеа бошад. Ман мегӯям, ки "бигзор табибон духтур бошанд".
Ин мақола нусхаи таҳрири мақолаест, ки аслан аз ҷониби Spectator Australia дар ин ҷо нашр шудааст.
