Фокуси аввалия
Ҳадафи ҳавасмандгардонии мо эҷод, парвариш ва тарғиб кардани тағйироти иҷтимоӣ ва институтсионалӣ дар посух ба он чизест, ки дар давраи ковид рух додааст. Мо мақсад дорем, ки барои инъикоси интиқодӣ ва созанда дар бораи хатогиҳои содиршуда ва дарсҳои омӯхташуда ҷой фароҳам орем, то дар оянда аз такрори мудохилаҳои сиёсӣ, ки ба маҷбуркунии иҷтимоӣ ва ваколатҳои умуми аҳолӣ такя мекунанд, пешгирӣ кунем.
Тадқиқот ва мубоҳисаҳои илмӣ
Бо кунҷковии зеҳнӣ ва садоқат ба идеалҳои инсонӣ, мо боварӣ дорем, ки зери шубҳа гузоштани донишҳои мавҷуда ва мувофиқати байни чаҳорчӯбаҳои назариявӣ ва маълумоти эмпирикӣ моҳияти корхонаи илмӣ мебошад. Мо боварӣ дорем, ки андешаи озод ва илми хуб барои таҳия ва мутобиқ кардани сиёсатҳое, ки барои нигоҳ доштани ҷомеаҳои озод заруранд, лозим аст.
Озодии фикр ва сухан
Озодӣ дар илм озодии таҳқиқ, озодии шубҳа доштан ва озодии зери шубҳа гузоштан ба ҳикмати муқарраршуда ё ҷаҳонбинии бартаридошта ва маҷмӯи эътиқодҳоро дар бар мегирад. Ин озодихо барои пешравии илм ва пешрафти илмй чудонашавандаанд.
Озодӣ низ ҷузъи ҷудонашавандаи амалияи тиб мебошад. Он савганди мукаддаси Гиппократро дар бораи «Аввал, зарар нарасон», ки барои принсипи ризоияти огаҳӣ ҳатмӣ аст ва барои муқаддас будани муносибатҳои табиб ва бемор асос ёфтааст, асос ёфтааст.
